Is het medicatie of verdoving?
Een ongemakkelijke vraag die we vaker zouden mogen stellen.
Wanneer noemen we iets medicatie?
En wanneer noemen we het verdoving?
Het is een vraag die ongemakkelijk voelt. Misschien juist omdat het antwoord minder zwart-wit is dan we graag zouden willen.
Als iemand iedere avond alcohol drinkt om eindelijk rust te voelen, zeggen we vaak dat die persoon zichzelf verdooft.
Als iemand een pil slikt waardoor angst, verdriet of onrust minder voelbaar worden, noemen we dat medicatie.
Het doel is anders. De intentie is anders. Toch kan het effect soms dichter bij elkaar liggen dan we willen erkennen.
Begrijp me goed.
Ik ben niet tegen medicatie.
Sterker nog, ik geloof dat medicatie in sommige situaties letterlijk levens kan redden. Bij een zware depressie, een acute crisis of wanneer iemand volledig vastloopt, kan het precies de ondersteuning zijn die op dat moment nodig is.
Daar zit voor mij ook niet de discussie.
De vraag die ik interessanter vind is:
Wat gebeurt er daarna?
Symptomen dempen is niet hetzelfde als herstellen
Veel medicatie binnen de geestelijke gezondheidszorg is ontwikkeld om symptomen te verminderen.
Minder angst.
Minder onrust.
Minder paniek.
Minder verdriet.
Dat kan ontzettend helpend zijn.
Het probleem ontstaat wanneer we symptoomvermindering verwarren met herstel.
Of wanneer iemand jaren later nog steeds dezelfde medicatie gebruikt, zonder dat ooit onderzocht is waarom die klachten er eigenlijk waren.
Mijn eigen ervaring met antidepressiva
Ik weet hoe dat voelt.
Jaren geleden kreeg ik antidepressiva voorgeschreven.
De scherpe randjes verdwenen.
Mijn angst werd minder.
Niet alleen mijn angst verdween.
Ook mijn vreugde.
Mijn enthousiasme.
Mijn verbinding met andere mensen.
Alsof iemand langzaam de kleuren uit mijn leven draaide.
Ik functioneerde nog wel.
Maar ik leefde niet echt meer.
Toen ik stopte, ontdekte ik iets wat ik daarvoor nooit had beseft.
De klachten waren helemaal niet verdwenen.
Ze hadden alleen tijdelijk geen stem meer gekregen.
Dat bracht me bij een inzicht dat mijn hele kijk op psychische klachten veranderde.
Emoties zijn een signaal, geen foutmelding
Emoties zijn geen fout in ons systeem.
Ze zijn een signaal.
Ze proberen ons iets duidelijk te maken.
Stel je voor dat er midden in de nacht brand uitbreekt in je huis.
Het brandalarm begint af te gaan.
Je loopt naar de gang en zet het alarm uit.
Opeens is het stil.
De herrie is weg.
Maar de brand?
Die brandt ondertussen gewoon verder.
Zo kijk ik tegenwoordig naar veel psychische klachten.
Angst.
Onrust.
Somberheid.
Paniek.
Vaak zijn ze niet het probleem.
Ze zijn het alarmsysteem.
Natuurlijk kan het soms nodig zijn om dat alarm tijdelijk zachter te zetten.
Zeker wanneer iemand compleet overspoeld raakt.
Uiteindelijk wil je weten waardoor het alarm überhaupt afging.
De oorzaak verdient aandacht
Welke gebeurtenis heeft jouw zenuwstelsel ooit geleerd dat het voortdurend alert moet zijn?
Welke overtuiging draag je misschien al sinds je jeugd met je mee?
Welke emotie heeft nooit de ruimte gekregen om echt gevoeld en verwerkt te worden?
Zolang de oorzaak blijft bestaan, blijft het lichaam aandacht vragen.
Misschien via angst.
Misschien via slapeloosheid.
Misschien via controle, perfectionisme of continu piekeren.
Het lichaam verandert van taal.
De boodschap blijft hetzelfde.
In mijn praktijk zie ik dat keer op keer terug.
Niet omdat mensen zwak zijn.
Ook niet omdat er iets mis met hen is.
Hun lichaam probeert hen al jarenlang ergens op te wijzen.
Wanneer die onderliggende oorzaak eindelijk wordt gezien en verwerkt, gebeurt er vaak iets bijzonders.
Het alarmsysteem hoeft niet meer zo hard te werken.
Niet omdat het is uitgeschakeld.
Maar omdat de brand eindelijk is geblust.
Van verdoven naar werkelijk herstellen
Misschien gebruik jij op dit moment medicatie.
Misschien helpt het je.
En als dat zo is, is dat waardevol.
Stel jezelf dan eens één eerlijke vraag.
Is mijn medicatie bedoeld als brug naar herstel… of is het ongemerkt mijn eindbestemming geworden?
Uiteindelijk verdient ieder mens meer dan alleen minder klachten.
Je verdient het om weer volledig te kunnen voelen.
Te leven.
En jezelf terug te vinden.
Wil je meer weten? Stuur mij dan een bericht via het contactformulier dan kom ik snel bij je erop terug.
