Pleisters plakken als oplossing

Pleisters plakken is geen oplossing

Pleisters plakken is geen oplossing, maar het is tegenwoordig wel de oplossing in de reguliere zorg om het symptoom te dempen. 

Steeds vaker zie ik het gebeuren.
Goede mensen. Slimme mensen. Sterke mensen.
Ze lopen vast, raken overbelast of slapen niet goed, kunnen slecht meer bij hun gevoel of juist voelen ze te veel.

En nog steeds grijpen we in Nederland vaak als eerste naar medicatie.

Niet omdat mensen zwak zijn.
Maar omdat het systeem zo is ingericht.

Afgelopen maand trok Raad voor Volksgezondheid & Samenleving aan de noodrem. Hun conclusie was helder en confronterend tegelijk:

We leven in een hypernerveuze omgeving.

Dat is een samenleving waarin prestatiedruk, stress en constante prikkels ons zenuwstelsel structureel overbelasten.

Daardoor zijn de gevolgen zijn niet mals:

  • Jongeren die kampen met angst en depressieve gevoelens

  • Volwassenen die vastlopen in burn-out en chronische spanning

  • Miljarden euro’s aan maatschappelijke kosten

Dit zijn niet zomaar meningen die ik verzin maar dit staat zwart op wit in het rapport.

Wat misschien nog wel het meest schuurt:

In het reguliere circuit verandert er nauwelijks iets.

De Reactie blijft hetzelfde als iemand bij hen komt. Medicatie als eerste stap.

Alsof het probleem in de mens zit en niet in het systeem waarin die mens leeft.

Medicatie dempt. Maar opent niets.

Laat ik helder zijn:
Medicatie kan in sommige gevallen echt nodig zijn.
In crisissituaties. Bij diepe ontregeling. Bij zware klachten.

Maar wat ik in de praktijk zie, is dat het in de meeste gevallen niet de oplossing is, maar een tijdelijke demping.

Het haalt de scherpste randjes eraf.
Maar ze kijken niet naar:

  • Waar is dit ooit begonnen?

  • Wat draag je al jaren met je mee?

  • Welke patronen houden jou onbewust vast?

Een pil verandert niets aan:

  • je jeugd

  • je systeem

  • je overtuigingen

  • je opgeslagen spanning

  • je overlevingsmechanismen

En toch doen ze vaak alsof dat wel zo is.

Wat vaak vergeten wordt

In datzelfde rapport wordt ook vertelt dat er andere routes zijn. Routes die te weinig worden benut:

  • Psychologische (alternatieve) begeleiding

  • Systemisch werk

  • Laagdrempelige interventies die wél de diepte in gaan

Niet alleen praten over klachten.
Maar kijken naar de oorsprong.

Niet leren “beter omgaan met stress”.
Maar onderzoeken waarom je systeem altijd aan staat.

Niet jezelf fiksen.
Maar leren begrijpen wat er in jou is vastgezet.

Mijn visie is simpel

Ik geloof niet in verdoven.
Ik geloof in oplossen.

Niet het symptoom bestrijden,
maar het daadwerkelijke probleem aankijken.

Niet afhankelijk worden gemaakt van iets buiten jezelf, maar opnieuw ruimte leren creëren binnenin.

Zodat je zenuwstelsel mag ontspannen.
Je hoofd stiller wordt.
Je lijf weer mee gaat doen.
En je keuzes weer van jou voelen.

Herken jij dit?

Voel jij ergens diep van binnen:
“Een pil is voor mij niet de oplossing.”

Maar weet je ook nog niet precies waar je dan wél moet beginnen?

Dan ben je welkom om kennis te maken met mijn traject.

Geen quick fix.
Geen trucjes.
Geen label.

Maar samen kijken naar:

  • wat er echt speelt

  • wat jouw systeem al jaren draagt

  • en hoe jij zonder medicatie je leven kan gaan omarmen.

Niet door harder je best te doen.
Maar door eindelijk te begrijpen wat jouw systeem al die tijd probeerde te beschermen.

Wil je meer weten? Stuur mij dan een bericht via het contactformulier dan kom ik snel bij je erop terug.

 

Jeroen Franken

Delen?
Geverifieerd door MonsterInsights