“Het is chronisch.”
Het zijn drie woorden die ik steeds vaker hoor.
En misschien nog wel vaker hoor ik wat mensen erachteraan zeggen:
“Dus ik zal ermee moeten leren leven.”
Dat raakt me.
Niet omdat chronische aandoeningen niet bestaan.
Die bestaan absoluut.
Maar omdat ik zie wat die woorden met mensen doen.
Ze verliezen hun hoop.
Alsof de deur definitief dichtgaat.
Alsof er geen mogelijkheden meer zijn.
En precies daar ontstaat vaak een misverstand.
Chronisch betekent niet hetzelfde als uitbehandeld
Wanneer een arts of specialist zegt dat een aandoening chronisch is, betekent dat in de basis dat de klachten langdurig aanwezig zijn.
Dat betekent niet automatisch dat er geen verbetering meer mogelijk is.
En wanneer een specialist zegt:
“We kunnen niets meer voor je doen.”
Dan betekent dat meestal iets heel anders dan veel mensen horen.
De specialist zegt eigenlijk:
“Binnen mijn vakgebied zijn we aan het einde gekomen van de mogelijkheden.”
Maar veel mensen vertalen dat onbewust naar:
“Niemand kan mij meer helpen.”
Dat is een enorm verschil.
De route stopt. Niet altijd de reis.
In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig mensen die al jarenlang onderweg zijn.
Ze hebben fysiotherapie gehad.
Psychologen bezocht.
Medicatie geprobeerd.
Onderzoeken laten doen.
Specialisten gezien.
Alles gedaan wat hen werd geadviseerd.
En toch blijven de klachten bestaan.
Niet omdat ze niets willen veranderen.
Niet omdat ze zich aanstellen.
Maar omdat er soms een belangrijke laag nooit is onderzocht.
We zijn in de gezondheidszorg ontzettend goed geworden in het zoeken naar wat er zichtbaar is.
Bloedwaarden.
Scans.
Diagnoses.
Beschadigingen.
En dat is ontzettend waardevol.
Maar niet alles wat iemand ervaart, is altijd zichtbaar op een scan of terug te vinden in een bloedonderzoek.
Je lichaam vergeet niets
Ons lichaam slaat ervaringen op.
Langdurige stress.
Een jeugd waarin je altijd op je tenen liep.
Onverwerkte emoties.
Traumatische gebeurtenissen.
Jarenlang pleasen.
Altijd sterk moeten zijn.
Overlevingsmechanismen die ooit nodig waren om veilig te blijven.
Je lichaam maakt daarin geen onderscheid tussen een fysieke dreiging of een emotionele dreiging.
Als jouw zenuwstelsel jarenlang heeft geleerd dat het alert moet zijn, dan blijft het dat vaak ook doen.
Zelfs wanneer het gevaar allang verdwenen is.
En juist daar wordt vaak nauwelijks naar gekeken.
Symptomen hebben vaak een functie
Ik geloof niet dat klachten zomaar ontstaan.
Dat betekent niet dat iedere klacht psychisch is.
En ook niet dat iedere chronische aandoening verdwijnt wanneer je emoties verwerkt.
Zo simpel is het niet.
Maar ik geloof wel dat klachten een verhaal vertellen.
Dat een lichaam voortdurend probeert zich aan te passen aan wat het heeft meegemaakt.
Soms beschermt een klacht je.
Soms probeert een klacht je af te remmen.
Soms laat een klacht zien dat je al veel te lang over je eigen grenzen heen bent gegaan.
Wanneer je alleen het symptoom probeert weg te krijgen, zonder te begrijpen waarom het lichaam dat signaal geeft, blijf je vaak hetzelfde verhaal herhalen.
Een andere manier van kijken
Steeds meer mensen lopen vast in een zorgsysteem dat werkt met protocollen.
Dat is begrijpelijk in het zorg systeem om alles te kunnen labellen.
Protocollen zijn nodig voor verzekeringen om uit te kunnen keren.
Maar geen enkel protocol kent jouw volledige levensverhaal.
Geen protocol weet wat jij als kind hebt meegemaakt.
Welke overtuigingen je hebt ontwikkeld.
Welke emoties je jarenlang hebt weggestopt.
Welke spanning jouw lichaam al die jaren heeft vastgehouden.
Door veel protocollen zijn in mijn ogen de wachtlijsten aan het uitpuilen en kunnen mensen niet meer behandeld worden als mens maar als label.
Misschien ben je niet uitbehandeld
Ik kan niemand beloven dat klachten verdwijnen.
Dat zou niet eerlijk zijn.
Maar ik zie wel dat er vaak beweging ontstaat wanneer iemand voorbij de klacht durft te kijken.
Wanneer niet alleen de vraag wordt gesteld:
“Wat heb je?”
Maar ook:
“Wanneer reageert jouw lichaam eigenlijk op deze manier?”
Dat is een wezenlijk verschil.
Want chronisch betekent misschien dat een klacht al lang aanwezig is.
Maar het hoeft niet automatisch te betekenen dat er niets meer mogelijk is.
Misschien ben je niet uitbehandeld.
Misschien ben je alleen aan het einde gekomen van een route.
Een route die is uitgestippeld voor je vanuit vaste protocollen.
Die ze verplicht moeten volgen volgens overheid en verzekeraars.
Maar er zijn zeker nog andere wegen die je nog niet hebt bewandeld. Een manier waar gekeken word voorbij het symptoom.
Dus mocht je chronisch vast lopen? Weet dan dat er andere manieren zijn om niet uitbehandeld te zijn.
Wil je meer weten? Stuur mij dan een bericht via het contactformulier dan kom ik snel bij je erop terug.
