Waarom je jezelf terugziet in je kind
Een vader kwam bij mij omdat hij zich zorgen maakte om zijn zoontje van drie.
Hij zag angst in zijn ogen.
“Kun je hem helpen?” vroeg hij.
“Want hij loopt helemaal vast.”
Tijdens ons gesprek stelde ik hem een vraag:
“De angst die je ziet, is dat zijn angst? Of die van jou?”
Toen werd werd stil.
Want op dat moment zag hij iets wat hij nog niet eerder had gezien.
Hij keek niet alleen naar zijn zoon.
Hij keek naar het jongetje dat hij zelf ooit was.
Een jongetje dat gepest werd.
Dat zich onzeker voelde.
Dat had geleerd om op zijn hoede te zijn.
De angst die hij bij zijn zoon zag, bleek een oude angst van hemzelf te zijn.
De eerste zeven jaar vormen je blauwdruk
De eerste zeven jaar van ons leven zijn bepalend voor hoe we later naar onszelf en de wereld kijken.
Tijdens die periode leren we niet vooral door woorden.
We leren door ervaringen.
Door wat we voelen.
Door hoe veilig of onveilig we ons voelen.
Door de reacties van onze ouders, verzorgers en omgeving.
Met die ervaringen vormen onbewust een soort blauwdruk.
Een verzameling overtuigingen over wie we zijn, wat we waard zijn en wat we van anderen kunnen verwachten.
Veel van die overtuigingen nemen we mee naar volwassenheid zonder dat we ons daar bewust van zijn.
Waarom ouders zichzelf soms terugzien in hun kind
Wanneer je kind gedrag laat zien dat lijkt op iets wat jij vroeger hebt meegemaakt, wordt er vaak meer geraakt dan je denkt.
Misschien zie je onzekerheid.
Misschien zie je verdriet.
Misschien zie je angst.
Op dat moment kijk je niet alleen naar je kind.
Je kijkt ook naar een deel van jezelf.
Naar ervaringen die ooit indruk op je hebben gemaakt.
Naar pijn die misschien nooit helemaal verwerkt is.
Dat is geen fout.
Dat is menselijk.
Iedere ouder wil zijn kind beschermen tegen pijn.
Alleen ontstaat er soms een probleem wanneer je probeert je kind te beschermen tegen ervaringen die eigenlijk nog van jezelf zijn.
Kinderen voelen meer dan ze begrijpen
Kinderen zijn bijzonder gevoelig voor wat er onder de oppervlakte speelt.
Zo voelen ze spanning en ervaren ze onrust.
Ze voelen emoties die niet worden uitgesproken.
Daardoor worden ze vaak een spiegel van wat er binnen een gezin leeft.
Niet omdat ze het probleem zijn.
Maar omdat ze zichtbaar maken wat aandacht vraagt.
Dat maakt kinderen vaak een krachtige spiegel voor hun ouders.
De verandering begon bij vader
Ik ben uiteindelijk niet met het zoontje gaan werken.
Ik ben met vader aan de slag gegaan.
Met zijn oude angst en ervaringen uit zijn jeugd. Met de overtuigingen die hij nog met zich meedroeg.
En toen die veranderden, veranderde ook de blik op zijn zoon.
Hij zag niet langer zijn eigen verleden.
Maar hij zag zijn kind.
Zoals hij werkelijk was.
En opvallend genoeg veranderde het gedrag van zijn zoon mee.
Herken je dit?
Merk je dat je kind iets in jou raakt?
Dat bepaalde situaties heftiger voelen dan ze eigenlijk zouden hoeven zijn?
Dan kan het waardevol zijn om daar eens samen naar te kijken.
Niet omdat er iets mis is met jou of je kind.
Maar omdat bewustwording vaak de eerste stap is naar meer rust, vrijheid en verbinding.
Wil je onderzoeken welke patronen jij misschien nog met je meedraagt?
Wil je meer weten? Stuur mij dan een bericht via het contactformulier dan kom ik snel bij je erop terug.
