45 kaarsjes. En voor het eerst voelde het anders.
13 april.
45 kaarsjes op de taart.
En voor het eerst…
blies ik ze allemaal in één keer uit.
Dat klinkt klein.
Misschien zelfs onbenullig.
Maar voor mij was het alles.
Want jarenlang probeerde ik het niet eens.
Niet omdat het fysiek niet lukte.
Maar omdat er diep van binnen iets zat dat zei:
“Jij haalt dit toch niet.”
Leven zonder toekomst
Er was een periode in mijn leven
waarin ik niet verder keek dan morgen.
Geen plannen.
Geen dromen.
Geen toekomstbeeld.
Alleen:
- Negatieve gedachten
- Medicatie
- Overleven
- De dag doorkomen
Dat was het.
Alles stond in het teken van volhouden.
Niet van leven.
Ik leefde niet…
ik bleef bestaan.
En ergens, stilletjes op de achtergrond,
had ik een grens getrokken.
Verder zou ik toch niet komen.
De grens die nooit echt van mij was
Vorig jaar stond ik stil bij mijn verjaardag
en besefte ik iets vreemds.
Ik was al vier jaar voorbij mijn “einddatum”.
Vier jaar.
Vier jaar waarin ik leefde
terwijl ik ooit overtuigd was
dat dat niet mogelijk zou zijn.
En dit jaar?
Weer een jaar verder.
Maar belangrijker nog:
weer een laag dieper.
Wat er echt veranderde
De grootste shift zat niet in wat er buiten mij gebeurde.
Die zat vanbinnen.
Ik heb jarenlang gezocht naar oplossingen buiten mezelf.
Afleiding.
Antwoorden.
Manieren om het gevoel kwijt te raken.
Tot ik erachter kwam:
Alles waar ik tegenaan liep…
zat al in mij.
Niet als probleem.
Maar als iets wat gezien wilde worden.
En toen ik daar naartoe ging,
in plaats van ervan weg…
ging er iets open.
Terug naar jezelf
Voor het eerst in lange tijd voelde ik weer:
Ik leef.
Niet alleen fysiek.
Maar echt.
Ik voelde ruimte.
Beweging.
Richting.
Alsof iets in mij zei:
“Je hoeft jezelf niet langer tegen te houden.”
En misschien nog wel belangrijker:
“Je mag er gewoon zijn.”
45 kaarsjes als mijlpaal
Die 45 kaarsjes…
voelen voor mij niet als zomaar een leeftijd.
Het voelt als een kroon op alles wat ik tot nu toe heb doorleefd.
Alles wat ik heb aangekeken.
Alles waar ik doorheen ben gegaan.
Alles wat ik heb losgelaten.
En tegelijk voelt het niet als een eindpunt.
Eerder als een nieuw begin.
Want dit…
gaat nog zoveel verder.
Voor jou, als je dit leest
Misschien zit jij nu op een plek
waar ik ooit zat.
Vast in je hoofd.
Moe in je lijf.
Geen idee hoe het anders moet.
Weet dan dit:
Wat je nu voelt,
is niet waar je vast in hoeft te blijven zitten.
En het zegt niets over waar jij eindigt.
Klaar om te bewegen?
Als je voelt dat er meer in zit dan hoe het nu is,
dan is dat geen toeval.
Dan klopt er iets vanbinnen aan.
En daar mag je naar luisteren.
Wil je daar eens samen naar kijken?
Stuur me een bericht.
Dan plannen we een vrijblijvend gesprek in.
Wil je meer weten? Stuur mij dan een bericht via het contactformulier dan kom ik snel bij je erop terug.
